wankelend licht

Naar aanleiding van de ingebrachte opdracht tijdens een inspiratiebijeenkomst om een bestaand gedicht te herschrijven in het tegengestelde koos Niels Snoek uit de bundel ‘De tere bloemen van het verstand’ van Myrte Leffring (Van Gennep, 2016) het volgende gedicht:

 

Wankelend Licht

En door de duinen
door de zon beschenen duinen
waar hij is
waar hij is met mij

we zorgen dat we verdwalen
dat de dag ophoudt te bestaan
dat we samen blijven
samen zijn
en het glanzende zand in onze halzen
en we wachten
op de eerste stralen van de zon

Myrte Leffring

(met toestemming van haar geplaatst) 

Hij zette het om in:

Donkere Nachtwolken

En over het water
door de maan onbeschenen water
waar ik ben
waar ik ben met jou

we blijven op het bekende strand
dat de nacht maar doorgaat
dat we elkaar kwijtraken
kwijtspelen
en het donkere water om onze voeten
en we rennen onze eigen weg
tot de maan tevoorschijn komt

Niels Snoek

Hij vroeg aan Tino van Kampen om van zijn gedicht weer een tegengestelde versie te maken:

Staalblauwe lucht

En over het land
het door de zon beschenen land
daar ben ik
daar ben ik alleen

ik ga naar onbekende verten
dat de zon blijft schijnen
dat wij elkaar vinden
omhelzen
en het lichte land om ons beiden
en wij gaan samen onze weg
tot de zon ondergaat

Tino van Kampen

Deze versie van Tino zou dus eigenlijk weer hetzelfde moeten zijn als het oorspronkelijke gedicht van Myrte.
Dat is maar ten dele het geval. Je kan je dan ook afvragen wat je allemaal tegengesteld maakt: werkwoorden, zelfstandig naamwoorden, voorzetsels ed. En moet er ook nog een acceptabel gedicht uitkomen …

Wel, het was een aardig experiment.

Hij stuurde het bovenstaande ter info naar Frank Mommersteeg.
Frank schreef: Ik doe even mee met het ‘vertaalexperiment’, als je het goed vindt – voordat ik jullie bijdragen las, noteerde ik:

Stilstaand duister

En langs het water
door de maan beschenen water
waar hij was
waar hij was met mij

Ontmoetten we elkander
alsof de dag weer openging
verloren liefde
en vertier
het dode zand in onze handen
strekkend
tot het laatste maankwartier

Frank Mommersteeg

En Frank vervolgt: Zoals je ziet heb ik mij enige poëtische vrijheden gepermitteerd. Ik lees vervolgens de versies van jou en Tino, ik vind de mijne wel een aardige toevoeging. Die Myrte zou daar blij mee moeten zijn of althans kúnnen zijn, dat drie dichters door haar gedicht zijn geïnspireerd tot een poëtisch ‘antwoord’ op haar gedicht.

Niels vervaardigde zich daarop en schreef e.e.a. aan Myrte waarop zij antwoordde:

Beste Niels,

Wat mooi dat mijn gedicht als inspiratie voor een nieuwe reeks heeft gediend. Je zou er een eindeloze estafette van kunnen maken en merken dat er steeds opnieuw andere woorden worden gekozen. Dat is het mooie van schrijven, denk ik. Iedereen maakt eigen keuzes. Dank voor het doorsturen!

Hartelijke groet,
Myrte

Het idee van een estafette viel in goede aarde bij een aantal Reizende Dichters:

Vleugellam

En op weg naar een mooie horizon
vol mogelijkheden en kansen
waar ik vloog
waar ik opging in die ander

verloren we elkander uit het oog
want de avondschemering brak aan
gebroken vleugels
en gesneuvelde liefde
aangespoeld bij het
beloofde witte zand
het getij was ongunstig

Magda Haan

krachtig

hier staan aan het begin
geen geplaveid pad eerder stagnatie
daar kroop ik
daar verloor ik mezelf

vond ik jou verankerde me aan jou
tot het ochtendgloren inzette
golvende baren
en ontluikende rancune
dwongen mij weg te drijven van
standvastige zwarte rotsen
hoe passend die verstarring

Sterre van Resum

Vermoeid
naar de eindstreep
over het asfalt
wandelde de groep
en wachtte jij ons op

gezellig samenzijn
tot het donker werd
in ongedwongen sfeer
onderdrukt verlangen
naar vrije toenadering
aarzelend intiem gebeuren
overbodig deze onzekerheid

Fred Hoogervorst

Opgelucht
naar huis
straat oversteken
van fiets stappen
huisdeur openen

verdrietige ontmoeting
praten tot laat in de avond
in beladen sfeer
jij wilde meer
boosheid kwam boven
ontkenning van gevoelens
opluchting bij afscheid

Annette van Riel

teleurgesteld
vertrek ik
loop door de lange laan
de deur sloeg ik achter mij dicht

een euforische ontmoeting
gedeelde stiltes in de vroege morgen
volledige harmonie
maar –
ik wil niet meer
overmand door verdriet
mijn denkvermogen aangetast

zo blijven wij dan
beide teleurgesteld

Anneke de Klerk

voldaan
komen wij
stap voor stap over de oprit
de deur staat al open

met een weeswelkom
klinkt er heel de dag een feestelijk gedruis
deels achter gesloten deuren
zodat –
niet iedereen weet
wat er straks staat te gebeuren
zal er een verstandige keus plaatsvinden

het huisaltaar
omvat nog vele geheimen

Anne Hanse

Terneergeslagen kwamen
wij stap voor stap de oprit af
de deur was gesloten

zonder woorden
bij de stilte van de dag
ging de deur op een kiertje open

zodat

iedereen wist
wat er ging gebeuren
was het een verstandige keuze?

Het toetsenbord
gaf haar geheimen prijs

Mieke van den Tol

Opgewekt gingen
zij in gestrekte draf het tuinpad op
ramen wagenwijd wapperend

harde muziek
uit schreeuwerige neonverlichting
vormde een muur van klanken

omdat

niemand zag
dat alles voorbij was
wat viel er verder te zeggen?

De geschiedenis
een perpetuum mobile

Greta Lugtmeier

Schijnspel

Droevig gaat
hij stapvoets het bos in
deuren vast, op slot

zacht geruis
bij bescheiden kaarslicht
als een kring van stilte

waarom

iedereen weet
dat hier begint
wat is er te verhullen?

De toekomst
stokt, bewegingloos

Catherine van Vliet-Saivres

foto’s: Niels Snoek (hij probeert met deze foto’s ‘wankelend licht’ in beeld te brengen)

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.