Valentijnsdag

In 2009 hadden we een inspiratiepagina over Valentijnsdag …

Na enig scharrelen in het archief bij deze een kleine verzameling van oud en nieuw, passend bij 14 februari:

ZO MAR …..

Ze zat in’t gras op den hoagen diek
ze voelde der eige zo riek, zo riek.
Hie plokte blommen, gloeiend rôôd
In lei ze zachtjes op der schôôt.
De zunne mit z’n werme gloed
zette in vlammen der jonge bloed,
ze kusten mekoare kêêr op kêêr,
an de blommen, dochte ze niet mêêr.
Ze kuierden varder aarm in aarm,
der jonge harten, die gloeiden zo waarm,
in al die blommen, zo gloeiend rôôd,
die gienge noe hêêl langsaem dôôd.

Dicky Soldaat-Poortvliet

maangele winternacht
voldoende vlieglicht voor
grote groepen ganzen
ik hoor ze overgaan.
wakker van koorts
ze verkorten de anders
al te stille nacht,
want vorst maakt de
zee al dagen zwijgzaam.
zou ik morgen fit genoeg zijn
om jou een klein
valentijnkaartje
te sturen?

René Mijnders

Valentijnskaart

Het is bijna Valentijnsdag. De gelegenheid bij uitstek om een stille geliefde te verrassen met een kaart met daarop alleen je initialen. Ach, ik geef het maar toe, ik ben zo’n romantische ziel die ieder jaar hoopt dat haar deurmat vol ligt op die 14e februari. Helaas is dat nooit gebeurd en zelfs mijn elektronische postbus blijft die dag angstvallig leeg. Ooit heb ik eens een Valentijnskaart gekregen. Deze werd op zaterdag bezorgd. De rode envelop viel meteen op tussen de andere post. Mijn hart sloeg een paar tellen over. Wie oh wie zou mij nu een kaartje sturen? Verwachtingsvol draaide ik de envelop om en teleurgesteld keek ik naar het opschrift. Hij was geadresseerd aan een zekere Joke, ja wel met dezelfde achternaam. Er stond geen adres op alleen maar ‘Dirksland’. In die tijd was ik zeker geen onbekende voor Tante Post. Als dochter van een vroegere postbode, kende iedere postbezorger van boven de 35 jaar mij. Zij hadden allemaal nog met mijn vader gewerkt. Maar ook zelf had ik mijn sporen verdiend. Al jaren werkte ik bij een lokale omroep. Met een eigen boekenprogramma. De recensie-exemplaren die ik van de uitgevers kreeg werden keurig door de PTT thuisbezorgd. Je hoefde maar mijn adres te roepen en alle postbodes riepen de naam van het boekenprogramma en de omroep. Niet verwonderlijk dus dat deze postbode de Valentijnskaart door mijn brievenbus had gestopt. Een tijdje stond de envelop ongeopend op mijn bureau. Zal ik wel, zal ik niet… ‘Doe toch niet zo moeilijk,’ dit was mijn echtgenoot. ‘Maak ‘m nou toch open.’ Manlief kwam ook met de suggestie dat deze kaart wel eens voor een nichtje kon zijn. In gedachten doorliep ik de gehele familiestamboom. Die had ik immers zelf uitgezocht dus ik wist precies wie met wie. ‘Er komt in mijn familie geen ene Joke voor,’ klaagde ik tegen mijn echtgenoot. Toen kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Ik opende de envelop. Er kwam een schattige kaart met een beertje te voorschijn. In zijn pootje hield hij een grote rode ballon in de vorm van een hart. ‘Voor mijn Valentijn’ stond erop. Jammer, dat ik niet wist wie die Joke was. Zij zou nooit te weten komen dat er zo’n leuke, lieve kaart aan haar was gestuurd. Ik opende de kaart en las toen deze boodschap:

Lieve Joke

Je bent een sprankelende en spontane persoonlijkheid.

Onze avond samen is onverwacht geëindigd in een nacht die we samen hebben doorgebracht.
Dat was eigenlijk niet de bedoeling.
Ik wil geen relatie met je, hoe leuk en aardig ik je ook vind.

Ik wil wel vrienden met je blijven.

Groetjes, Bert.

Ik steiger nog net niet. Wie haalt het in zijn hoofd om een dergelijke boodschap op een Valentijnskaart te schrijven. Daar moet je nu echt een man voor zijn, bedenk ik me. ‘Wel vrienden blijven?’ Vrienden weten toch van elkaar waar ze wonen? Ontgoocheld blijf ik met de kaart in mijn handen staan. Arme Joke, zij zit misschien nog steeds op haar Bert te wachten. Stiekem hopend op een teken van hem. Dan krijg ik een ingeving. Ik bel mijn hoofdredacteur en de eerstvolgende dagen klinkt het ieder uur door de radio. ‘Wil ene Joke contact opnemen met de redactie? Er is een kaart voor haar bezorgd.’ Helaas heeft Joke nooit gereageerd. Maar iedere Valentijnsdag moet ik aan Joke denken.

Els van Wageningen

Valentijn

mijn ogen stralen
zoeter dan honing
streel je mijn smaakpupillen
zacht gespierd
voel ik je
als een serenade
streel je mijn oren

Magda Haan

Over Niels Snoek

Niels Snoek is de voorzitter/spin-in-het-web van De Reizende Dichters.

Reageren is niet mogelijk