Ria Atsma-Salij

Hongerlandsedijk 1640
2301 LZ Spijkenisse
Terras aan de Maas.
Tel: 0651816088
Website: www.mozarda.nl Hier staan mijn recensies, mijn gedichten, mijn kunstwerken en wat korte verhalen.
Ook op Facebook te vinden.

biografie

Ik ben Ria Atsma–Salij, Geb. 6 oktober 1955. beeldend kunstenaar, auteur en podiumkunstenaar.
Ik woon nu ongeveer 4 jaar in Spijkenisse maar ben geboren te Rotterdam, ik ben gehuwd en heb 2 kinderen en 5 kleinkinderen. Een bewogen leven ligt achter mij; veel beleefd veel meegemaakt en heel veel gezien, daarom heeft het schrijven mijn leven rijker gemaakt en heb ik de rust gevonden die ik nu heb met mijn passie het schrijven.
Niet te vergeten mijn eerste liefde, het schilderen maar dit gaat volmaakt samen.
Verder schrijf ik regelmatig recensies voor nieuwe boeken ook heel leuk om te doen, maar het leukste en mooiste wat er is, zelf mijn kunst en schrijfwerk in elkander laten vloeien.
Mijn inspiratie haal ik uit de natuur vooral de Noordzee heeft mijn voorkeur.
Verder het leven, met name de oudere mens heeft mijn interesse, verleden en heden die verhalen prikkelen mij, je vind ze vaak in mijn gedichten terug.
Regelmatig heb ik exposities (nu op dit moment tot 29 juli 2016 in Spijkenisse Medische Centrum).
Ondertussen heb ik 7 boeken op mijn naam staan. Allen te koop bij Bol.com.
Verder sta ik veel op podia om voordrachten te geven; hierbij probeer ik de luisteraar zoveel mogelijk een gevoel mee te geven door gebruik te maken van geluiden en muziek.
Kortom een rijk leven. Het wonen in Spijkenisse aan de oever van de Oude Maas geeft veel inspiratie. Die kan ik dan weer kwijt bij All about literature in de Boekenberg te Spijkenisse, bij de Twee Hondjes te Hellevoetsluis en natuurlijk bij R.A.R in Spijkenisse.

bibliografie

Een biografie, korte verhalen over het leven van mijn moeder waar toch ook veel Rotterdamse humor in verwerkt is. (De Marathon van het leven)
Toen kwam het boek een jeugd triller (Het Keldermysterie)
Daarna de bundel (Passe Partout) met kunst en foto’s.
Het jeugdboekje bij rouwverwerking (Benjamins ruimtereis) over een jongetje die zijn oma verliest.
Toen de autobiografie, een roman (Een koekoek in mijn handen)
Daarna de bundel (Spetters als druppels op papier)Weer met veel kunst en gedichten proza poëzie .
Hierna een J.A. samen met mijn broer Hans Salij geschreven, waar er vast in de toekomst meer van zullen komen.(Pas De Deux op Het Zwanenmeer des Doods).

In het oog van de orkaan

Doodstil geen geluid hier in het midden
Om haar heen een maalstroom van herinneringen
Wervelende stroken van geuren en kleuren
Ze wil niet terug dat is allang voorbij
Voorzichtig tastend met haar handen voelt ze tegenwoordig en verleden
Geen angst geen tranen zo puur
Nieuwsgierigheid zonder enige vorm van pijn
In het verleden hoeft zij allang niet meer te zijn
Het zonnelicht straalt als een aureool om haar hoofd
Herinnering op herinnering zachtjes verdooft
De orkaan raast om haar heen
Ze Blijft nog even zitten heel alleen
Dan ineens stilte alles vervaagt
De wereld vertraagt
Gelouterd staat ze op om verder te gaan
Achter haar een kom met zilveren tranen
Glinsterende diamanten haar rijkdom haar verleden
Ze hebben haar gemaakt voor wat ze is hier in het heden
Ze laat het achter niet meer nodig de toekomst wenkt haar om verder te gaan
Haar boodschap voor diegene die niet los kunnen laten
Sta niet stil voor wat is geweest durf in het tegenwoordig te staan
Stap met een vrij gevoel uit jouw orkaan

Ria Atsma-Salij ©
2017

EEN OUDE STRAAT IN ROTTERDAM

Ze kijkt haar straat uit en ziet de oude bomen staan
Niets is meer het zelfde alleen de straatnaam
Ze schuift het haveloze raam wat verder open en zet er een boek onder
De gewichten zijn allang geleden kapot gegaan
Ze frommelt wat aan het spionnetje vele weten niet eens meer wat dat is
Het spiegeltje wat zo de straat in keek zodat je de kinderen in de gaten kon houden
Niets is meer het zelfde niets is meer van het ouden
Ja de straatnaam en wat oude bomen
Ze weet dat ook hier een eind aan gaat komen
Ze kijkt naar de overkant waar vroeger spierwitte vitrage hing
Nu haveloze gordijnen met een knoop erin
Een vriendelijke vrouw zwaait naar haar ze heeft een hoofddoek op
Naast haar wonen Polen andere kant een gezin uit Somalië
De boel gaat plat de straat zal verdwijnen
Ach, denkt ze het is toch een andere wereld niet meer het mijne
Geen waterstoker meer of een groenteboer op de hoeken
Vriendelijk lachende vrouwen met op hun hoofd bont gekleurde doeken
Niets is meer het zelfde alleen de straatnaam en wat oude bomen
Voor haar is nu ook het afscheid gekomen
Geen orgeldraaier meer in de straat
Buren zomers op de stoep tot in de avond laat
De merels zingen nog een laatste lied
Ze schuift het raam dicht met een stil verdriet
De oude bomen zoals mensen gaan verdwijnen
Nieuwe huizen zullen er verschijnen
Geen roep van namen zoals Marie of Sjaan
Die cultuur is van de baan
Maar in de harten van menig Rotterdammer zal het nooit verdwijnen
Dat gevoel van toen huisvrouwen hangend over de kozijnen
Ze pakt haar tas haar zoon staat te wachten dag huis dag verleden
Ze gaat nog één keer de krakende trap af naar beneden

Ria Atsma Salij©

Reageren is niet mogelijk