Anneke de Klerk

biografie
Ik schrijf al sinds jaren gedichten. Ik noem het ook wel goochelen met woorden, omdat het schrijven van een gedicht een soort goochelen is. Het zijn simpele woorden die ik in een zodanige volgorde probeer te zetten, dat het bij een ander iets losmaakt. Dat mijn woorden hen van binnen weten te raken.
Ook is het dichten voor mij een belangrijke uitlaatklep om allerlei dingen uit mijn dagelijkse leven te verwoorden, te verwerken en zo alles een eigen plaats te geven.
In 2007 heb ik bewust de keus gemaakt om met mijn gedichten meer naar buiten te treden. Vrijwel nooit liet ik anderen mijn werk lezen en ik vond dat het nu tijd werd voor een bewuste keuze daarin. Al mijn gedichten stil op de computer bewaren waar nooit iemand er naar keek of ze toch naar buiten brengen.

 

Herfst

Goud getoverd groen
geel verleden
dat tot verbeelding spreekt
in dansend rood.

Beschenen in stralen
zonnig verwarmd
in koude wind
tranen op wangen.

 

Samen

Dans je mee?
Grotesk en gek
op een ritme
dat alleen jij en ik
verstaanbaar maken
aan de rest van de wereld.

Zing je mee?
Vals en hard
een nieuw lied
waarvan alleen jij en ik
de tekst kennen.
Iedereen verwonderd
om niets.

 

Verlangen

Bron van mijn verlangen
Oneindig groot en diep
Spiegel van mijn ziel
een verlangen dat ooit sliep.

Wakker gekust door mijn dromen
Het strekt zich langzaam uit
Zweept als de zee de golven op

Wil mij eraan overgeven
Mij er diep in laten gaan
De hoogste golven
Niet weerstaan.

 

Stilte

Het lawaai van de dag
wordt verdrongen
door de tijd.
Opgeslokt in schemering
gedwongen in de donkere
eeuwigheid.

Duisternis omklemt de mens
in een ijzersterke
tijdloze greep.
IJzige stilte in mijn hart
een langgerekte zwarte streep.

Het lawaai van de dag
weet mijn zwarte streep
feilloos te doorbreken.
Tot de ijzige stilte van de duisternis
zich op mij zal wreken.

 

Verdriet

Zo diep gegaan
Bloedrood spoor
In oneindig witte sneeuw

Zo hoog gestegen
Huizenhoge golven
Een storm op de oceaan

Zoute tranen

Reageer