Anne Hanse

Hanse_portret
Sommelsdijk

biografie

Ik ben geboren op Schouwen-Duiveland en in 1975 naar de gemeente Middelharnis verhuisd. Hier op het eiland heb ik mijn werk in de zorg gevonden. Het dichten kwam vroeger niet verder dan een moeizaam sinterklaas gedicht. Taal is altijd iets geweest waar ik veel moeite mee heb. De gemaakte schrijffouten zie ik niet altijd. Vaak is dat nog een probleem als ik zomaar ineens een gedicht op papier heb. Gedichten schrijven is voor mij zo iets als spelen met woorden. De woorden lopen soms zo uit mijn pen. De woorden die zich vormen tot zinnen en als vanzelf een gedicht worden. Belangrijk is het voor mij om papier en pen in de buurt te hebben.

Ik heb de afgelopen jaren een groot aantal gedichten geschreven en voorgedragen. Bij het gedichten schrijven werd ik voornamelijk geïnspireerd door voor mij alledaagse dingen; een woord, een tekst, een stukje muziek of door iets wat ik in de natuur of op mijn werk tegen ben gekomen. Soms kwamen de woorden als vanzelf, een andere keer kwamen ze dagen of jaren later. Ik liet mij verrassen en ik hoop dat u zich ook laat verrassen.

Anne Hanse werd geboren op het eiland Schouwen-Duivenland en verhuisde in 1975 naar Goeree-Overflakkee. Ze bouwde daar haar leven op, maar bleef haar geboortegrond trouw. Zo af en toe, als de werkzaamheden dat toelaten, is ze daar te vinden. Mensen, natuur, muziek, uitspraken of beelden vormden steeds haar inspiratiebron.

 

bibliografie

 

Op weg naar…
Verkoopprijs: € 14,95 (exclusief verzendkosten)

 

gedichten

wandkleed over de oogst in het Streekmuseum te Sommelsdijk

wat zal de oogst
mij vertellen
aan het eind van de dag
de schuur is gevuld

hoe heerlijk blij
kan ik dan zijn
nieuwe voorraad
nieuwe kansen

om te doen
wat voor mij ligt
in kracht en liefde

maar dan
wat is toch oogsten
altijd maar weer
opnieuw beginnen

spitten als het regent
zaaien bij storm
oogsten in de tropen

steeds opnieuw
onophoudelijk
de uitdaging
van het leven aangaan

om de kracht en de liefde
terug vinden
in wat is geoogst.

 

schilderij: Corry Verpalen

 

zal ze voor me zorgen
de adelaar
vertel het mij

hoe kan ik zo
verward zijn
mijn hoofd
duizelt
fluistert
doezelt
gewoon weer verder

het moet
ze moeten zorgen
help me toch

mijn eigenwijsheid
ik vertrouw mezelf
maar half

waar is het toch
ben ik ook dat
kwijt

zachtjes
weet ik zeker
dat de rust in mij
terug kan keren
als ik rustig
bij mezelf
blijf

 

STRAÔ

ach wat mooi
strak uitgelijnd
glanzend
op weg naar…

staar ik nog even
in de verte
kijk of er komt
wat komen gaat

mijn wolletjes uit
laat ze liggen

de kou trotseer ik
want ik draag wat uit
een ritueel, ja
en wat voor een
het jaagt het boze
ver van mij

met de dominee
voorop
volgzaam volgen
de vromen
van hier en daar
samen met mij

ik draag wat uit
daar ga ik voor

2017

 

ik mis
de warmte
van jouw hand
die soms
langzaam
verder zakt
en kietelt
over mijn rug

nee
nooit ben ik
te vree
als jij
die hand
meeneemt

leegte
dat is
wat blijft

ik voel me
stuurloos
zo alleen

ik draai me om
voel enkel
een illusie

2017

 

Reflectieverslag
* hoe kan je met je zelf leven als je doet wat je doet*
Bestaat er wel een goed en kwaad? Wat bestaat er voorbij het kwaad? Waarom kiezen mensen er voor om anderen te beschadigen? Durf ik me te verplaatsen in de ander die storend / vreemd / onaangepast gedrag vertoont en de pijn van de andere kan voelen?

vraag mij niet
naar wat ik doe
naar wat ik voel
naar wie ik ben

het is al
zolang geleden
dat er iemand was
die van mij hield
voor me zorgde

vraag mij niet
wat ik doe
wat ik kies
wat ik vraag

ik kan niet kiezen
heb dat nooit
geleerd, nee
nooit gedurfd

de angst
voor anders zijn
ging schuil
achter mijn
doen en laten

jullie lieten mij doen
om zelf mijn pijn
niet meer te voelen
voel jij
nog met mij mee

dus vraag mij niet
wat ik kies
wat ik kleur
wie ik ben

vraag mij niets meer
nee, voel mee
met de pijn
die ik niet meer voel

2017

 

 

Reageer