Indian summer

De scholen zijn begonnen en ook het seizoen 2018/2019. Het weer verandert en we gaan weer aan de slag met allerlei activiteiten…

Indian summer,

Een Amerikaanse naam voor nazomer. Ik ben er dol op; op nazomeren. Het is prettig om erin te vertoeven. De echte warmte van de zomer is vaak voorbij en de kilte van de herfst heeft nog niet toegeslagen. Met verwondering kijk ik in zo’n periode ’s morgens altijd eventjes uit mijn slaapkamerraam of het er nog is, de nazomer. Een soort van weersomstandigheid die niet vaak voorkomt en die niet gemakkelijk te duiden is. Hij laat zich niet vangen door gewoontes en weermannen en vrouwen gaan er voorzichtig mee om. Een soort van onverwacht cadeautje vind ik het. Eentje waar ik blij van word. Zomerjurkje aan met een vestje in de buurt. Ik hoef nog niet op zoek te gaan naar warme kousen of dichte schoenen. Een paraplu is niet nodig en buiten is alles gevangen in een zacht licht, vooral bij zonsondergang. De lucht is niet meer fel oranje maar zachtroze en zelfs de zon lijkt meer transparant te zijn. Late rozen koesteren zich in de milde warmte en de dahlia’s genieten nog een poosje. Hier en daar heeft een spin zich al uitgesloofd in het maken van een web en in de vroege ochtend ligt er een waas van dauw over de hele plantenwereld. Onze oude appelboom heeft weer zijn best gedaan om ons in de herfst te voorzien van lekkere appeltjes om moes van te maken. Als je heel stil bent hoor je ze fluisteren; “pluk ons, pluk ons…”

Een fijne tijd die ik graag vergelijk met een liefde, die al een poosje duurt. Vertrouwd, dichtbij en soms wat op een afstand en nooit vanzelfsprekend. Aanhankelijkheid heeft de plaats in genomen van afhankelijkheid. De vrijheid om te kunnen of te willen kiezen is toegenomen en de ander glimlacht hierom. Let wel, nazomeren is niet indutten, maar vooral met een open hart om je heen kijken en zien dat hele kleine dingen prachtig kunnen zijn. Vermoeidheid, ongeduld en irritatie zijn woorden die juist niet passen in een nazomerfase. Die duurt namelijk zo kort dat als je die gaat opvullen met haast, prestatie en na-ijver de hele boel uiteenspat als een zeepbel en weg is de tederheid en al het moois. Nazomeren maakt me ook wat weemoedig. De winter is voor mij vaak een tijd van broeden op nieuwe plannen, de lente om daar volop in te duiken en in de zomer heb ik vaak de behoefte om los te laten om vervolgens in de herfst de draad weer op te pakken met hetgeen je toegezegd hebt of wat simpelweg moet gebeuren. En ja daartussenin zit als geschenkje mogelijk een nazomer. Geen idee of 2018 zoiets voor ons op stapel heeft staan, maar ik wens ons allen er wel eentje toe.

© Meggy van Oudenhoven

Over Niels Snoek

Niels Snoek is de voorzitter/spin-in-het-web van De Reizende Dichters.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.